Kendini boş bir sokakta sana inat esen rüzgara karşı ellerini açmış gökyüzüne bakarken bulursun kimi zaman. Rüzgarın savurduğu yapraklar uçuşur yüzüne yüreğine bedenine kimisi çarpar sana kimisi yanına bile uğramaz kimisi düşer önüne bakmazsın kimide üstünde kalır kimini sever kiminden rahatsız olursun ama hep inatla yürümelisin rüzgara bir asi tavırlar. İstediğin yaprağı tutmalısın bedeninle yüreğinle istediğinden kaçmalısın derken rüzgar yağmuru getirir. Üstündeki tüm kirleri temizler ruhun rahatlar kaçamayacağım bir hayat yokuşunda bulursun kendini sen ne yapsan da o damlalar senin bulacak bedenine gireceğini anlarsın ve iste kendini oluruna bıraktığın an o an olur. Birden bakarsın yağmur doluyu getirmiş. Biraz önce seni rahatlatan sana huzur veren hayat birden canını acıtmaya başlamıştı. Her şeyi öyle oluruna bırakmıştın ki hayat ilerlemiş sen hala aynı yerde aynı sorunlarla kalmıştın ve artık üzerine acı yağıyordu. Ne yapmalıydın nasıl doluyla mücadele etmeliydin bilemeden ona karşı kendini savunursun kimi zaman. Oysaki daha yağmurdan korunmayı öğrenmemiştin. Hayatta doluya karşı koyabilecek miydin…  Hayat mücadelesi devam ederken birden o canını acıtan çaresizce savaştığın dolu yumuşar. Kar gelir üzerine doluyu yendin sanırsın ama tek değişen zamandı. Acıların hafiflemiştir o kadar narin düşer ki üzerine o hayatın acımasızlığını unutursun bir anda acılarının hafiflediğini düşünür rahatlarsın. Bir adım atmak istersin ama zorlanırsın. Birden bir rahatsızlık duyarsın hiçbir şeye ulaşamazsın yollar uzun gelmeye başlar hedeflerine ulaşmak zor gelir. O kadar güzel ve narin bir şey nasıl hayatı zorlaştırabilirdi nasıl özgürlüğüne engel olabilirdi. Sorun nerdeydi niye sürekli anlamsızlıklar içinde yaşıyordun. Anlamsız mücadelene devam edersin bir yandan kar bir anda soğuk yanında tutunabileceğin sarılabileceğin seni ısıtacak bir şey arasın. İşte kendin boşlukta hissettiğin an vardır ya. Ne yaptığını bilmesin sadece yalnızlık ürkütür bir şeyler istersin. ilk tutunduğun dala sarılırsın çünkü seni koruyacak şeyin o olduğunu düşünürsün düşüncesizce bilinçsizce.  Sonra bahar gelir hayatın renklenir her yer cıvıl cıvıl sen ise kuru bir dala sarılmış aynı yerinde bekliyorsun o senin kötü anındaki dostun muydu yoksa istemsiz seçimin miydi bırakmalı mıydın sarılmalı mıydın kara vermek ne kadar zor oldu değil mi oysaki sen şu anda hayatının baharındasın… Doğru olan neydi. Kendin mi yoksa kuru dal mı sana ne veriyordu rahatsızlık mı güven mi yoksa şu an olduğu gibi sadece sorumu . işte kendini en kötü hissettiğin an o andır.  Derken güneş olunca gücüyle ısıtır seni bedenini. daldan rahatsız olursun özgürlük istersin yalnızlık istersin çünkü hala ordaydın hala o kuru dala sarılmış bekliyordun o gün başka bir dala sarılsan yine senin yanında olacaktı ama belki o yeşermiş seni o güneşin acımasız ısısından sen koruyacaktı. Her şey seni ısıtır o güvendiğin tutuğun dal iyice kurumaya başlayacaktı ve bir gün kırılacaktı. Terlemeye başladın değimli sana dokunan hiçbir şey istemiyorsun çünkü yanlış bir seçim yaptın tanımsız bir mevsimde. Sonra yalnızlığını tatmak için bir köşeye geçersin derken yine rüzgar gelir ve sen yine o yolda ellerin açık gökyüzüne bakarken esen rüzgarın uçuşturduğu yapraklarla yaşar bulursun kendini…..  Hayatımız dört mevsimmiş her mevsim farklı tatta her mevsim bir ders verme çabasında hayatta her mevsimi bir kez yaşamalıyız eğer ki her mevsimi yaşadıysak bir daha bildiğimiz şeyleri yaşama çabası niye. şimdi sırada ismini sizin koyacağınız mevsim var … sonsuz tek mevsimler dileklerimle